Temat 160: The Score - Stronger

 https://www.youtube.com/watch?v=cNld-AHw-Wg&ab_channel=TheScoreVEVO

[160] Dziedzictwo Elissy: Jaśniejszy odcień mroku ~ Kaja

  Jej oczy niemal wywiercały dziurę w plecach Cedrika. Czuł jej spojrzenie, ale nie irytowało go tak bardzo, jak gapiących się na niego zawistnych przeciwników ciemnej strony magii, wytykających go co krok, szepczących ukradkiem za plecami. Jej spojrzenie było inne, pełne ciekawości, niemal podziwu. Czuł się jak obraz, który podziwia się w galeriach zamkowych, mimo to, nie dał po sobie poznać, że zauważył jej zapatrzenie. 

Niezależnie od ciepła, jakie od niej czuł, w jego wnętrzu rozprzestrzeniał się chłód dawnych wspomnień. Jego pamięć powędrowała aż do lat dziecięcych, gdy wiedźmy z całej okolicy w dniu jego ósmych urodzin zgromadziły, się przyzywając trzy wielkie rodzanice. Od tych demonów zależał obecnie przyszły los młodego Cedrika.

[160] Chybić ciut, ciut to też nie trafić ~ Miachar

  Niespodziewanie wracam do narratora z tygodnia 155. Szczerze mówiąc, nie sądziłam, że jeszcze żyje. Wilczy, niespodzianka?

[160] SZKWAŁ: (Nie)pokój twojej duszy ~ Wilczy (feat Rilnen)

Przyznam się, że do piosenki najebałam ponad dwadzieścia stron, ale nie zrobię Wam tego, podzielę to na dwa xD 

Dziękuję za Wasze komentarze, dodały mi energii.

Dzięki czemu mogę jeszcze skuteczniej zarzucać Was szkwałową treścią ;D

Temat 159: Wszechświat po prostu uwielbia na każdym kroku udowadniać mi, że się mylę.

Nowy temat to: 

Wszechświat po prostu uwielbia na każdym kroku udowadniać mi, że się mylę.

Klucze: rodzic, skąpy, melodia, pisk

[159] ja się mylę ~ Miachar

 Kiedy podano temat, byłam w trakcie czytania „Gry anioła”, w której David Martin przy rozmowie z panem Corellim oznajmia, że zawsze się myli. Jako że to mój ukochany bohater literacki na wieki wieków, postanowiłam nieco go uczcić w dziele poniżej. Tekst właściwie o niczym, ale skoro jakieś zdania do mnie przyszły…

[159] Na każdym kroku ~ Wilczy

Leży na mnie cień

Gorącym okiem łypie

W gardziel beznadziei

Kładzie się na mnie

Ciężarem bezsennych nocy

I paraliżu myśli 

[159] SZKWAŁ: W echu dotyku ~ Wilczy

Bezpośrednia kontynuacja z wyzwania 158 ;))

________________

[159] Wiersze: Śnieżna kula ~ Kaja

Temat 158: Nie lękam się żadnego zła. Ten cień należy do mnie, podobnie jak ta dolina.

 Nie lękam się żadnego zła. Ten cień należy do mnie, podobnie jak ta dolina.

KLUCZE:

nietrzeźwy, zburzyć, szlak, nieszczęśliwie

[158] SZKWAŁ: Nie na samo dno ~ Wilczy

Znowu będzie długo....

[158] Pokochałem cię zimą ~Miachar

 Choć w moim sercu od tygodni panuje smutek wywołany żałobą, to z grudniem przyszły do mnie takie słowa i nie chciały ulecieć. Mam nadzieję, że komuś zrobi się od nich choć odrobinę cieplej tej zimy.

[158] when we fall we know how to land ~Miachar

  Poprzednio narrator pojawił się w wyzwaniu 156.

Temat 157: — Wiem, że ciężko w to uwierzyć, ale trzymam twoją stronę.

— Wiem, że ciężko w to uwierzyć, ale trzymam twoją stronę.

Klucze: zaufanie, przyjacielski, zniknąć, gwiazdy

[157] SZKWAŁ: Kuszą nas wiatry bliźniacze ~ Wilczy

Nie wyrobiłam się, żeby wstawić temat, więc pojawi się w kolejnym tekście, także tym razem u mnie klucze.

[157] pod gwiazdami ~ Miachar

 Kiedyś ukazałam już dach jako miejsce akcji, ale tak jest, że skoro w oglądanych przeze mnie serialach ma on znaczenie, w moim pisarskim wydaniu też się pojawi – więcej niż raz. Ale osobiście nie mam do niego żadnych uczuć, wpływa na to wrodzony lęk wysokości.

OSTRZEŻENIE! Pojawiają się wzmianki o samobójstwie, wrażliwi czytelnicy mogą pominąć ten tekst.

Temat 156: Całe wieki służyłeś. Teraz zacznij żyć.

 Całe wieki służyłeś. Teraz zacznij żyć.

klucze to: zasadniczy, piekło, wyważyć, osobiście.

[156] Wiersze: Epicki bohater ~ Kaja

 

[156] joahae ~Miachar

 – 좋아해 – 

[156] SZKWAŁ: Skradzione potwory ~ Wilczy

  

— Mam… mieć na nią oko — powtarza sceptycznie Clive. — Cid. Wysyłałeś już za nią Gava. — Zerka na zwiadowcę, który wraz z nim został wezwany do gabinetu przywódcy. — Jeśli on wrócił z niczym, to czego oczekujesz ode mnie. 

Cid milczy. Pali, patrząc na Clive’a z pochmurną miną, po czym przenosi wzrok na zwiadowcę. 

— Nie — mówi Gav, wyciągając przed siebie otwarte dłonie. — Nie tym razem, zapomnij. Mam ważniejsze rzeczy do roboty. A ty zaczynasz mieć obsesje, skoro chcesz wysyłać swojego najlepszego człowieka, żeby uganiał się za jakąś panną, zamiast śledzić wydarzenia w stolicy! 

— I ten mój najlepszy człowiek nie potrafi ustalić, gdzie znika jakaś panna? — upewnia się Cid, podpierając policzek na pięści. 

— Zostaw moją ambicję w spokoju. — Gav celuje w niego palcem. — Jestem najlepszym zwiadowcą, jakim dysponujesz, wiesz o tym. Znalazłem dominanta, za którym dziesięć lat uganiał się Rosefield! — Wskazuje na Clive’a i być może oczekuje wsparcia, lecz Clive zdaje się zatopiony w myślach. 

— Lecz tym razem zawiodłeś — ryzykuje Cid, przymykając oczy, jakby oczekiwał, że Gav dopiero teraz zacznie się pieklić. 

— Myśl sobie, co chcesz, Cid, ale prawda jest jedna: jeśli ja jej nie znalazłem, nikt tego nie zrobi. — Gav wzrusza ramionami. — Mówię ci, że to jakaś wiedźma — zaczyna snuć teorie, które jednak mają na celu nieco go usprawiedliwić — potrafi się teleportować albo zmieniać kształt, chuj wie. Nie wiesz przecież, skąd pochodzi. Może jest od wilkoludów, które żyją za oceanem i przemknęła mi przed nosem jak jakiś bezpański pies? Bo jak inaczej wytłumaczysz, że po prostu zniknęła mi z oczu?! Była i nie ma, rozwiała się jak dym na wietrze!