Apel wojskowy:

Nowy temat (czas do 29.03): Lepiej mieć wroga, od którego dostaniesz w twarz, niż przyjaciela, który wbije ci nóż w plecy. Klucze: omen, dwuznaczny, elementarnie, wywoływać

Namierz cel:

niedziela, 8 listopada 2026

[221] SPEAK OF THE DEVIL: Pray like hell ~Wilczy

 Makai, 8 czerwca, 16:44 

 

Izzy budzi się, siadając gwałtownie i wciągając przez usta haust dusznego powietrza. Tym razem nie rozrywa jej płuc, przepływa przez nią naturalnie, nie piekąc przełyku. Rzuca głową w jedną i drugą stronę, próbując ocenić, gdzie się znajduje.  

Leży w łożu wyciosanym z granitu na twardym materacu. W przestrzennej, pogrążonej w mroku i chłodzie komnacie. 

– Niby piekło a zimno jak w psiarni – narzeka, patrząc z wyrzutem na wygaszony kominek i rozcierając ramiona dłońmi. Dopiero wtedy spostrzega, że jej pierś przewiązana jest bandażem, spod którego zaczyna przesiąkać krew. Bluza i koszulka leżą równo złożone w nogach łóżka. Próbuje zsunąć nogi z łóżka, ale wtedy słyszy: 

– Nie wstawaj. Dopiero co cię połatałem. 

Podnosi oczy i widzi siedzącego w ciemnym kącie mężczyznę. Opiera łokieć na poręczy fotela, podpierając brodę na ręce. W drugiej ręce trzyma otwartą, opartą na kolanie książkę. 

– Pilnujesz mnie? 

YOU BETTER PRAY I'M THERE 

Vergil prycha przez nos. 

– Tak jakbyś miała gdzie uciec. 

– Chcesz się założyć?  

Syn Spardy rzuca dziewczynie chłodne spojrzenie. Nic nie mówi. 

– To po kiego tu siedzisz? – nie odpuszcza Izzy, choć pod wpływem ostrego spojrzenia, z powrotem się kładzie. 

– Zastanawiam się – odpowiada zdawkowo Vergil. 

– Nie możesz tego robić gdzie indziej? Teraz już nie zasnę, wiedząc, że się gapisz. – Izzy wzdryga się pokazowo, nie przerywając kontaktu wzrokowego. 

– Zwykle ja tu sypiam. – Vergil zamyka książkę, uśmiechając się niebezpiecznie. – Chcesz, żebym zrobił to teraz? 

– T-to znaczy c-co? – Izzy wydaje się przerażona, widząc, że półdemon podnosi się, by do niej podejść, bardziej niż wtedy, gdy dobywa miecza, mimo że teraz zostawił go oparty o fotel. 

– Położył się obok. – Głos Vergila zawsze brzmi tak, jakby próbował szeptać. Szorstko, trochę ochryple i nie zawsze tak chłodno, jakby sobie tego życzył. – Czy to nie ty jeszcze godzinę temu wspominałaś o innych scenariuszach? – Kącik jego ust drga ledwie zauważalnie, gdy obserwuje reakcję dziewczyny, a raczej, dla odmiany, jej brak, jakby tym razem to jej system nerwowy się zawiesił. – Śpij – poleca, prostując się z cynicznym półuśmiechem – bo znowu poproszę cię do tańca. 

– Nikt ci chyba nie wytłumaczył, na czym polega magia tych słów. Wiesz, że trzeba ich użyć? – Izzy zdobywa się na ironiczny komentarz, choć z jej jasnych oczu wciąż wyziera lekkie oszołomienie. – „Proszę, dzięki, przykro mi”. To takie trudne? 

– Nie muszę o nic prosić, nie mam za co dziękować i nie bywa mi przykro – stwierdza nonszalancko mężczyzna, odchodząc i nie oglądając się za siebie. 

– Cóż, wszystko przed tobą.  

UNTIL YOU'RE SORRY, SO, SO SORRY 

Izzy ściąga brwi, wpatrując się w jego plecy. Ta bardziej uparta i demoniczna część jej duszy zarzeka się, że prędzej czy później zmusi tego aroganckiego diabła do wypowiedzenia wszystkich trzech słów.  

Prawie na pewno później. 

 

 

 

Tym razem sen jest jeszcze gęstszy. Wydaje jej się, że stoi w ciężkiej mgle, przesyconej zapachem krwi i siarki, w której oprócz niej ugrzęzły jeszcze dwie inne postacie. Znowu ten mężczyzna. I ta kobieta. Słyszy ich głosy, dostrzega przemieszczające się kontury sylwetek. 

Demoniczne szczątki. Rogi, oczy, kły, łapy. Części zamienne. 

Za mało. Przynosisz ich za mało! 

Kochanie, dzisiaj nie było z czego wybierać. 

To nie wystarczy. 

Następnym razem… 

TO NIE WYSTARCZY! 

Nie podnoś na mnie więcej głosu. 

Wywiązuj się z umowy. Nic za to nie dostaniesz! Możesz zapomnieć o tej swojej chorej zielonej wizji! 

Jesteś pewny? Mogę wyrwać ci serce gołą dłonią. 

Jesteś potworem… 

Związałeś się z tym potworem. Pamiętasz? Na dobre i złe, ukochany. Na dobre. I złe. 

Powiedz, co chcesz, żebym zrobił.  

Zrobisz wszystko, o co poproszę? 

Nie musisz prosić. 

Oddaj mi to, co kochasz najbardziej.  

Chcesz mnie zniszczyć? 

Nie. Doprowadzę cię do potęgi, przed którą padnie na kolana całe miasto.  

Tak jak ty teraz? 

Tak jak ja teraz. Jest jeden warunek. 

Mów. 

Nadasz jej moje imię. I to moja córka przejmie kiedyś to wszystko. 

Nasza, Vilcene. Nasza. 

 

 

 

Budzi ją ciężar, pod którym ugina się materac. 

Jednak przyszedł! Co teraz? 

Dreszcz ekscytacji przebiega wzdłuż jej kręgosłupa, podnosi włoski na karku, rękach.  

Wariactwo, syczy ten irytujący, bardziej rozsądny głos w jej głowie, trochę podobny do głosu siostry. Typ cię uprowadził DO PIEKŁA, a ty, zamiast planować ucieczkę, zastanawiasz się, co się kryje pod jego niebieskim płaszczem! 

Tylko trochę się zastanawiam, usprawiedliwia się przed samą sobą. A życie trzeba przyjmować jakim jest. Im bardziej się szarpiesz, tym mocniej oklei cię lep. Póki co mi się nie spieszy. Wszystkie moje bestie są tutaj. Zamiast uciekać jak tchórz, tak to rozegram, że kolega sam mnie odprowadzi do domu. Ale na razie nie mam nic przeciwko, żeby zostać na dłużej. 

Z tą myślą odwraca się, jeszcze nie otwierając oczu. Przeciąga z rozkosznym pomrukiem, wyciągając ręce, a potem, niby przypadkiem, natrafia na niego. Palce wspinają się po szerokim, twardym torsie. Kładzie dłoń na mocno zarysowanej szczęce, przesuwa opuszki palców, natrafiając na nos… 

To całkiem duży nos. 

Co się mówi o facetach z takimi? Tylko że… No to jest przesada! Strach myśleć, co trzyma w gaciach! Teraz to się dopiero zaczynam bać. Ale… Vergil ma całkiem zgrabny, prosty jak na takiego zabijakę, grzbiet nosa, a ten jest jakiś taki… No i ten zapach, Chryste! To już nie powietrze po deszczu, raczej zgniłe owoce i stęchły odór pleśni. Nie, coś tu nie gra… 

Ostrożnie uchyla jedną powiekę. 

Pierwsze widzi usta. Rozwarte, rozciągnięte w szerokim, błogim uśmiechu o niepełnym uzębieniu. Potem ten nos. Nienaturalnie olbrzymi, haczykowaty. Za nim upiornie blada twarz o różnobarwnych oczach, w których błyszczy uniesienie. 

I'LL SEE YOU IN HELL 

– Cześć, złotko – odzywa się skrzekliwie straszydło o rogach przypominających czapkę błazna. 

– Co… – Izzy szerzej otwiera oczy, a resztki snu ewakuują się w trybie natychmiastowym. – AAAAA!! 

– AARGAAA! – wtóruje demoniczny błazen, przykładając rozcapierzone palce do wciąż niedomkniętych, uśmiechniętych ust. 

– AAAAAA!!! – Wrzaski na dwa głosy niosą się po komnacie. – Czym jesteś?! 

– AAAaaa… Jestem tylko posłańcem! Nie krzycz! – Błazen przesłania koszmarną facjatę rękoma, ale rozszerza palce, by łypnąć na nią jednym, niebieskim okiem. – Nie są tak błękitne, co? Jak jeszcze czyste, bezchmurne niebo, takie tuż przed burzą… – Szkarada wciąż szczerzy do niej zęby, nie przejmując się ubytkami. 

– CZEGO CHCESZ?! – Izzy zrywa się, przysiadając na łóżku, gotowa do ucieczki. Szybko bijące serce gubi rytm, zawiedzione powodem, dla którego jest do tego zmuszone. 

– Chcę… niewiele! Właściwie… już to otrzymałem! – Błazen podnosi się, klękając na łóżku. Jego monstrualna sylwetka prezentuje się niedorzecznie, śmiesznie, ale też niebezpiecznie. – Chciałem zobaczyć, czy to prawda, poznać cię, wilczę dziecię, tak jak znałem twoją matkę! 

– Co? – Izzy Rhives mruży oczy, przypominając sobie, że czasem warto zachować podejrzliwość; ta funkcja nie aktywowała się jeszcze ani razu przy zimnokrwistym siwym draniu, który postanowił ją zabić, a potem złagodził wyrok i przywlókł ją tutaj. – Masz na myśli… Vilcene? 

– Ależ tak! Wilczyca była… Znana w kręgach piekieł! Prowadziła pomniejszych z nas ku światłu…. A przynajmniej nie ku głębszej ciemności. – Błazen opuszcza wzrok, lecz zaraz go podnosi. – I miała wizję – zdradza ciszej, z nabożnością, wykonując zamaszysty gest ręką. – Widziała życie w Makai, chciała zmienić jego naturę, przenieść to co dobre z Ziemi… – wzdycha, unosząc i gwałtownie opuszczając ramiona. – Chroniła i dbała o tych z nas, którzy nie byli w stanie sami o siebie zadbać, a potem… Nigdy się nie zastanawiałaś, skąd to w sobie masz? 

Izzy milczy, próbując przetworzyć informacje i zachować bezpieczną dozę nieufności. 

– Za tobą też pójdą, Izzy, spróbuj tylko wychylić głowę, a jestem pewien, że zaraz… – Obraca się, zerkając z przestrachem na drzwi. – Wyjdź do Makai, córko Wilczycy, a Makai wyjdzie do ciebie. Zobaczy w tobie twoją matkę. A może… Jeśli dobrze poszukasz… – zanosi się złowieszczym chichotem, zrywając się z łóżka. – Mogę wskazać ci drogę, o tak. 

– Drogę dokąd? 

SEE, ALL MY QUESTIONS DON'T HAVE ANSWERS, MY PROBLEMS, NO SOLUTIONS 

– Do odpowiedzi. Vergil ich nie udzieli. – Błazen zanosi się chichotem. – Nie da ci tego, czego chcesz. Nie uważa to za… opłacalne. 

– Niczego od niego nie chcę! 

– Naprawdę? – Błazen skacze dookoła, nagle łapiąc ją za ramiona. – Powiedz, wilcze dziecię, czy nie chciałabyś się dowiedzieć…? 

– Czego? – cedzi przez zęby Izzy. 

– Dlaczego Wilczyca, która miała serce do najpiekielniejszych stworzeń, porzuciła własne potomstwo? 

Szerokie usta są rozciągnięte w groteskowym uśmiechu. 

– Porzuciła? Mówisz, jakby miała wybór… – rzuca z wyrzutem Izzy. – Moja matka nie żyje. 

– Jesteś pewna? – Błazen zeskakuje z łóżka, robiąc gwiazdę. – Tacy jak ona zwykle trafią wtedy do piekła… Prawda? – Upiorny chichot wypełnia komnatę. – Może warto jej tu poszukać?  

Demon powstrzymuje swoje akrobację, by sprawdzić, czy jego słowa odniosły zamierzony efekt. Z radością stwierdza, że tak. Z zszokowanej twarzy Izzy można czytać jak z otwartej książki. Błazen klaszcze w ręce z uciechy. 

– Zdziwiło się wilczątko, cóż to gada diabeł znów! Teraz będzie szukać mamy. Może nie zrobiła „PUUUF”? 

Po ostatnim klaśnięciu pojawia się obłok purpurowego dymu i wybuch konfetti, w którym znika demon. 

 

 

 

Chwyta za klamkę, niemal pewna, że drzwi będą zamknięte, że jest tu uwięziona, ale… drzwi się otwierają. Nie sądzi, żeby Vergil zapomniał tego zrobić. Raczej jest tak pewny siebie i tego, że ona nie ucieknie, iż uznał, że nie ma takiej potrzeby. 

Dziewczyna wystawia przez drzwi głowę, niepewna, czego się spodziewać. Otwiera szerzej drzwi i rozlega się głośny pisk. 

– Bel! – Izzy wychodzi, zaglądając za drzwi, za którymi waruje cerber. – Ogon? Przepraszam. – Drapie ogara za jednym z uszu, a on przestaje skomleć, mrużąc z rozkoszą oczy, podczas gdy Izzy rozgląda się po ponurym, gotyckim korytarzu, pogrążonym w niebieskawym półmroku. – I co, jak ci się tu podoba? – mruczy, przyglądając się stojącej nieopodal figurze upadłego anioła. – Myślisz, że jest tu w okolicy wybieg dla takich bestii jak ty? 

Cerber wydaje z siebie pojedyncze szczeknięcie i wstaje, idąc za Izzy, gdy ona rusza korytarzem. 

– Idziesz ze mną? Nie wolisz… Biec zaalarmować swojego nowego ulubionego półdemona, że jego więzień wyszedł na przepustkę? 

Ogar skomli żałośnie, dotykając wilgotnym nosem jej odsłoniętej łydki. 

– Teraz ci przykro? – prycha, rzucając psu nieprzekonane spojrzenie.  

Przemierzają razem korytarze warowni, która zdaje się opustoszała. Kilkukrotnie docierają w jej ślepe zaułki i zawracając, błądząc od skrzydła do skrzydła, to schodząc w dół, to wspinając się po stromych schodach. Kilka razy Izzy wpada na jakieś starożytne demoniczne zbroje, które wyłaniają się za rogu, za każdym razem przechodząc mikro zawał, a raz Bel atakuje realistyczną rzeźbę gotującej się do ataku piekielnej Cainy. 

ONLY CHAOS AND CONFUSION, HOW IT'S ALWAYS BEEN 

– Zły piesek, niedobry piesek! – Izzy stara się go powstrzymać, gdy każda z silnych szczęk zaciska się na jednej z rzeźbionych kończyn i po krótkiej walce drewno pęka, a zadowolony i dumny ze zdobyczy Bel merda ogonem i nie wypuszcza ich z pyska przez resztę podróży po warownym zamku. 

Izzy dotyka palcami chłodnych gołych murów, ściągając brwi. Czuje się jakby dryfowała, jakby to miejsce było wycięte z czasu i przestrzeni. Naciska każdą z mijanych klamek, ale drzwi zwykle są zamknięte lub natrafia na pustą komnatę. Tymczasem niebiesko-czerwone oczy błazna i jego prowokacja, coraz mocniej ją dręczą. Im dłużej o nich myśli, tym większy budzą niepokój. Słowa i sam fakt, że takie coś śmiało zakraść się tak blisko. Gdy spała… Gdzie wtedy był ten siwowłosy typ z tą swoją książką, którą mógłby trzasnąć straszydło przez łeb?! 

Nagle słyszy jego głos. 

– …jest pewne, że zdobędziemy tę część północy, jeśli Riotci przystaną do nas, zamiast czekać na swojego króla, który przecież nie zmartwychwstanie… po raz kolejny. 

Izzy szybko zmierza do drzwi, zza których dobiegają głosy. Musi mu powiedzieć, że po warowni grasuje jakiś psychopata z dzwonkami. Że bezkarnie odwiedza jego sypialnię! 

– Tu jest jakiś diabeł! – woła od progu, tylko go przestąpiwszy. 

Zamiera, gdy zwraca się na nią kilkanaście par demonicznych ślepi.  

– Kurwa, nie gadaj! – odkrzykuje jeden z demonów zebranych przy długim, granitowym stole, o wyjątkowo krętych rogach. 

Izzy obrzuca ich zaskoczonym, niepewnym spojrzeniem. Nie widzi wśród nich Vergila, choć jest pewna, że słyszała jego głos. Cicha i sprawiająca wrażenie opuszczonej warownia uśpiła jej czujność. Powinna się spodziewać, że jest wypchana demonami, ale dopiero teraz uświadamia sobie w pełni, w jakim znajduje się miejscu. 

– Przepraszam. Zdaję się, że wtargnęłam na jakieś demoniczne kółko zainteresowań militarnych…  

Robi krok w tył, zamierzając się wycofać, ale wtedy jeden z demonów – szczupły, o długich kończynach i smoczych skrzydłach, które wykorzystuje jak ręce, przełazi przez stół, sycząc na nią i rozkładając błoniaste skrzydła. 

– Człowiek? Człowiek w Makai! – skrzeczy, bijąc skrzydłami w powietrze. – Całkiem ci odbiło, że sprowadzasz tu taką padlinę?! 

MY DEMONS TAUNT ME IN A WORLD OF SIN 

Przysiada do ziemi i bez ostrzeżenia atakuje. Izzy stoi, wpatrując się w niego, nieprzygotowana na atak. 

Dwie rzeczy dzieją się równocześnie. Inny z demonów materializuje się za plecami napastnika, a zza drzwi wypada Bel. Środkowy pysk wypuszcza drewnianą nogę Cainy. Pies spina potężne mięśnie i jednym susem ląduje przed Izzy, odgryzając w locie głowę skaczącemu na nią demonowi. Kości czaszki chrzęszczą w jego paszczy, gdy przeżuwa kości, a dwie pozostałe głowy warczą cicho, utkwiwszy ślepia w demonach za stołem. 

– Ktoś jeszcze chce skomentować to, jakich gości przyjmuję? – pyta szorstkim, ochrypłym głosem demon o czerwonych rogach i płonących żółcią oczach, utkwionych w Izzy, zaciskając płonące błękitnym blaskiem pięści. Pomału odwraca się twarzą do reszty demonów, które przenoszą wzrok od cerbera do dziewczyny, zachowując taktyczne milczenie. Dopiero po chwili odzywa się jeden z nich, wysoki, szaroskóry, o dwóch parach czerwonych oczu. 

– Kim jest twoja wybranka, Nelo? – Niski bas toczy się po przestrzennej komnacie. – Wypada, żebyśmy wiedzieli, kogo się spodziewać i… przypadkiem nie skonsumować. 

Sześć świetlistych, iluzorycznych mieczy mknie przez przestrzeń, dosięgając demona, który ośmielił się zadać pytanie. Ich pęd porywa go ze sobą, przygważdżając z hukiem do ściany, z której sypią się odłamki cegieł. 

UNTIL I MAKE THEM BEND THEIR HEADS AND THEIR KNEES 

– To mój więzień polityczny – odwarkuje Nelo, opuszczając wyciągniętą w gniewie dłoń, a miecze dematerializują się, wypuszczając z objęć diabła, który opada ciężko na kamienne podłoże, przyklękając na jedno kolano. 

– Jak na więźnia ma niezłą obstawę – charczy, łypiąc na niego jedną parą ślepi, podczas gdy druga utkwiona jest w cerberze. 

– Byli w pakiecie – oświadcza chłodno Nelo i wtedy Izzy go rozpoznaje. 

– Nelo? – pyta, unosząc brwi. – Czyli nie tylko ja się zmagam z nadmiarem nazwisk. 

– Przeszkadzasz – warczy demon, a żółte oczy wbijają się w nią tak ostro, że też czuje, jakby przebiły ją ostrza. – Idź do siebie. 

– Z przyjemnością! Otworzysz mi ten magiczny portal na mój świat? 

– Idź… do swojej komnaty. 

– Tam, gdzie zamknąłeś mnie uprzednio? – dopytuje Izzy, ściągając brwi. – Zdaję się, że mówiłeś, że to twoja komnata. 

Demony za stołem zaczynają szeptać, a Nelo wydaje się coraz bardziej rozsierdzony. Rusza na nią szybkim, mocnym krokiem, ale jemu cerber nie zagradza drogi. Szepty milkną, a postać Nelo żarzy się błękitnym światłem i zdaje się kurczyć.  

CAN'T THINK OF DEFEAT OR EVER LOSING, GOTTA KEEP IT MOVING 

Kiedy zatrzymuje się przed nią, odzyskuje w pełni ludzki wygląd, lecz twarz ma tak samo posępną i groźną. 

– Co tu robisz? – warczy równie wściekle jak jego demoniczna odsłona. 

– Zwiedzam. – Izzy wzrusza ramionami. – Powinieneś tego spróbować, gdy mnie odwiedziłeś w Last Leash. Miałam przygotowaną całą historię przetwórstwa mięsa, ciekawostki o tym, co można przemielić i nazwać parówką i kilka kiepskich uwag na temat nieświadomych konsumentów… A jaka jest historia tego miejsca? 

Vergil świdruje ją niebieskim spojrzeniem, sprawiając wrażenie, że z największym trudem powstrzymuje się przed morderstwem. 

– Wróć tam, gdzie cię pozostawiłem i czekaj na mnie – cedzi przez zaciśnięte zęby. 

Izzy uśmiecha się mimo okoliczności na skorygowane polecenie.  

– Co? Nie chcesz tańczyć? – jęczy, lecz pod wpływem morderczego spojrzenia częściowo kapituluje, unosząc na wysokość twarzy otwarte dłonie. – Nawet gdybym chciała, to widzisz, szukając cię…. Zgubiłam się. 

Bel skamle przytakująco, merdając ogonem, gdy Vergil zwraca na niego spojrzenie. Wciąż ściska w paszczach drewniane ręce oderwane figurze w jego warowni. 

– Same z tobą kłopoty – oznajmia, przenosząc wzrok na Izzy, która wzrusza ramionami. 

– Ja się tu nie wpraszałam. 

– Dobrze więc… 

Dłoń Vergila zaciska się na rękojeści Yamato, a Izzy wpatruje się w powolny ruch wysuwanego ostrza, ogarnięta bardzo złym przeczuciem. Czyży przeholowała? Pozwoliła sobie na zbyt wiele? Nie powinna otwierać przeklętej jadaczki w obecności innych demonów, a najlepiej wcale. Zlekceważyła, z kim na do czynienia i teraz najpewniej za to zapłaci.  

– Zaczekaj… – Stara się wstrzymać jego rękę, próbując pospiesznie znaleźć jakiś argument, który przemawiałby za zostawieniem jej przy życiu. 

YOU'RE GONNA PRAY LIKE HELL 

Vergil szarpnięciem dobywa ostrza i tnie przestrzeń tuż przed twarzą dziewczyny, otwierając przejście. Zerka na cerbera, a ten pojmuje polecenie. Chwyta Izzy za nogawkę – gdy oponuje: za obie – i, nie przejmując się, że ona ląduje na tyłku i drze się w niebogłosy, wciąga ją do przejścia. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz