ARSENAŁ

▼

niedziela, 8 listopada 2026

[221] Za jakie grzechy, co? ~ Miachar

 – Mamy nowe zgłoszenie. Znowu od niej.

Westchnąłem ciężko, bo to naprawdę nie były wieści, jakie chciałbym usłyszeć w drodze do pracy. Samo to, że sierżant zadzwonił, kiedy nadal siedziałem w samochodzie, starając się zdążyć przed porannymi korkami, sprawiało, że porzuciłem myśl o znalezieniu gdzieś dobrego humoru. 

Jakby nie wystarczyło, że chwilę po piątej obudziło mnie – a właściwie to brutalnie wyrwało ze snu – walenie w drzwi sąsiedniego mieszkania. Nie miałem pojęcia, co się dzieje, nie spodziewałbym się, że ktokolwiek o takiej porze odwiedzi moją starszą, żyjącą samotnie sąsiadkę. Z obawy o jej bezpieczeństwo porzuciłem ciepłe łóżko i wyszedłem na korytarz, by sprawdzić, kto jest autorem tych hałasów. Jakoś umknęło mi, że piąta rano w środku jesieni może zaatakować mnie przymrozkiem, zakląłem, stając przed progiem w klapkach, dresowych spodniach i koszulce z krótkim rękawem, to bowiem ubranie robiło za moją piżamę. Momentalnie rozbudziłem się i zapytałem gościa stojącego nieopodal, o co tyle krzyku i po co budzi starszą panią.

Ten oczywiście mi się nie przedstawił i w żaden sposób nie planował przeprosić za zakłócanie porządku mimo trwania ciszy nocnej. Mogło mu się wydawać, że mieszkanie w balkonowcu to jakaś ujma, ale to nadal był budynek mieszkalny, w którym obowiązywały pewne zasady. Nawet kiedy warknął, bym się nie wtrącał, tylko wracał do siebie, odnosił się do mnie, jakbym był jakimś robakiem czy innym niezbyt ważnym bytem, który stanął mu niepotrzebnie na drodze. Gdy go nie posłuchałem, a kazałem twardo przestać tak walić po cudzych drzwiach, przeniósł się z ciosami wymierzonymi w moją stronę i krzykiem, bym mu nie przeszkadzał w próbie dostania się do swojej matki.

Niby sąsiadka cos tam przebąkiwała raz czy dwa, że ma jednego syna, a z nim wiele problemów, ale nie była jakoś wylewna, ja sam zaś nie zwykłem ciągnąć innym za język, jeżeli nie są podejrzanymi lub świadkami, więc jej nie dopytywałem. A trzeba było, wtedy bym wiedział, czy czasem nie mam do czynienia z jakimś recydywistą i szybciej sprowadziłbym go do parteru, po wezwaniu zaś kolegów oddał w ręce stróżów prawa, by niespełna godzinę z hakiem później samemu kierować się na komendę.

Nie byłem w nastroju do żartów serwowanych przez los, ten zaś wykazywał się tego dnia naprawdę przednim poczuciem humoru. Wręcz umierałem ze śmiechu.

– Od niej? – powtórzyłem. – Który to już raz w tym kwartale? I kogo takiego złapała?

Kolega z zespołu nie musiał mi nawet wyjaśniać, kto kryje się pod słowem „ona” – od ponad trzech miesięcy na nasz posterunek z pewną regularnością spływają zawiadomienia lub też osobiście dostajemy je od pewnej kobiety. Choć jak dla mnie nadal wygląda na młodą dziewczynę mimo daty urodzenia, którą widziałem w jej dowodzie osobistym. Ciężko było określić, czy takie zbiegi okoliczności to pisane jej przeznaczenie, czy może sama nie doprowadza do pewnych sytuacji, niemniej od czasu, kiedy była świadkiem wypadku z udziałem miejskiego autobusu i jako jedyna zapamiętała numery rejestracyjne samochodu, który do niego doprowadził, co rusz albo coś widziała, albo powstrzymała kogoś przed większą rozróbą. Gdybym ja rządził, już bym jej sugerował wstąpienie w szeregi policji, skoro takie przypadki jej się imają, ale ze swoim stanowiskiem mogłem jedynie sprawdzać, potwierdzać, doprowadzać sprawy do końca i jej o nich wspominać. 

– Według jej słów to jakiś bandzior z jakieś grupy.

– Po czym to wnioskuje?

Wiedziałem, że poznam odpowiedź, jak tylko zjawię się na posterunku, ale chciałem mieć już cokolwiek, by od razu przejść z kobietą do rzeczy, szybko jek wysłuchać i nakazać jej znikać. Naprawdę ten dzień nie zaczął się dla mnie najlepiej, wychodziło na to, że w najbliższym czasie się nie poprawi, a w każdej chwili może być jeszcze gorzej.

Niby za jakie grzechy, co?

– Ma na ramieniu tatuaż, który na to wskazuje.

Albo mogło to być jedynie złudzenie, albo kolejny raz miała naprowadzić nas na ciekawy trop. Mimo niechęci do samej jej osoby i tego, jak często nasze drogi się przecinały, poczułem zainteresowanie.

– Będę za pięć minut.

– Jasne, do zobaczenia.

Zgodnie z zapowiedzią znalazłem się w tej części biura, gdzie na co dzień pracowałem, jeżeli tylko nie musiałem jechać w teren. Po odbiciu się zawiesiłem identyfikator na szyi, by nikt nie miał wątpliwości, że tworzę jeden z zespołów wydziału kryminalnego i właśnie zabieram się za obowiązki. Kobieta siedziała przed biurkiem jednego z moich kolegów. Lewą rękę – tę z dwiema bransoletkami na nadgarstku, z której metalowa miała maleńki wizerunek Ponurego Żniwiarza przykuwającego moją uwagę – oparła na swoim otulaczu z książką i planerem, bo zawsze miała je ze sobą w swojej wysłużonej czarnej torbie i wyciągała na blat, bo wśród nich skrywała informacje, jakimi chciała się z nami podzielić. Nie spojrzała w moją stronę, przywitała się tylko cichym „dzień dobry”, jak czyniła to wcześniej, i czekała, aż dołączę, bym także usłyszał, czego tym razem doświadczyła.

– Dzień dobry, Vivianne – powiedziałem, siadając na krześle obok kolegi, tym samym mając ją naprzeciwko siebie. – Otrzymałem informację, że ponownie znalazłaś się w odpowiednim miejscu i czasie, by powstrzymać pewnego mężczyznę przed popełnieniem przestępstwa.

Przywykłem już do tego, że zawsze pojawia się w czarnych sukienkach – jakby jej garderoba nie miała żadnego innego rodzaju ubrania jako tego podstawowego – tym razem większą uwagę przykuły jej oczy. Nie były obramowane czarną kredką, a jedynie rzęsy poddano delikatnemu tuszowaniu. Przez to zdawała mi się chora albo też bardziej niedostępna niż do tej pory. Błękit jej spojrzenia miał w sobie coś chłodnego, jak zresztą cała jej postawa, jednocześnie podejrzewałem, że właśnie te oczy kryją największe tajemnice, z jakimi przychodziło mi się mierzyć podczas zawodowych wyzwań. 

– Zgadza się.

– I to oczywiście znowu był przypadek? – zapytałem oschle, bo tego dnia nie miałem ochoty silić się choćby na cień uprzejmości.

– W to nie musi mi pan wierzyć.

Spojrzałem na nią i przez moment mierzyliśmy się wzrokiem. Nie było w tym nic przyjaznego, bo ani okoliczności temu nie sprzyjały, ani nasze tak różne charaktery.

– Opowiedz mi więc, co takiego cię dzisiaj spotkało – zachęciłem ją beznamiętnie i otworzyłem notatnik dla zapisania co ciekawszych informacji, o ile takie w ogóle się pojawią. 

Ani trochę nie wyglądała na przejętą sposobem, w jaki się do nie zwracam, chłodno przeszła do własnej relacji, a ja z każdym jej słowem przestawałem tworzyć notatki, za to skupiałem wzrok na niej. Zmarszczka na moim czole jedynie się pogłębiała.

– Jako że się nie słuchał, to chwyciłam go za rękę i zmusiłam do zejścia do parteru. Może nie jestem za silna w porównaniu z takim osiłkiem, ale na moją korzyść zadziałał moment zaskoczenia i ból, pod którym się ugiął. Wtedy zauważyłam ten tatuaż. Wydawało się, że to tylko pajęcza sieć, ale zaskakujący był ten skorpion na jej środku.

W tej chwili wypuściłem z palców długopis, który potoczył się po blacie biurka. Kolega i przesłuchiwana kobieta spojrzeli na mnie ze zdziwieniem.

– Widziałem dzisiaj coś takiego – powiedziałem. – Też miałem bowiem o poranku do czynienia z jegomościem zaburzającym ciszę nocną, tylko że on miał taki tatuaż na wewnętrznej części przedramienia, nad nadgarstkiem. Nasi koledzy z sąsiedniego posterunku zabrali go do siebie, bo oni mają jurysdykcję w mojej dzielnicy.

Choć wielokrotnie mówiono mi, bym przeprowadził się bliżej swojej jednostki i mógł liczyć na szybsze reagowanie, gdyby doszło do jakichś przestępstw, wolałem dojeżdżać samochodem, bo paliwo wychodziło mnie mniej niż różnica w czynszu, a i tak dostawałem zwrot kosztów. Jednak w takiej sytuacji jak dzisiaj to mogło działać na moją niekorzyść względem otrzymywanej wiedzy – na dobrą sprawę nie miałem pojęcia, o co tamtego gościa podejrzewano lub oskarżono i jak bardzo prześledzono jego życiorys. Trochę zaczęło mnie to uwierać.

– Myślisz, że to się może ze sobą łączyć? – zapytał mnie zawodowy partner, a nim zdołałem cokolwiek powiedzieć lub przynajmniej przytaknąć ruchem głowy, odezwała się Vivianne:

– Mogę popytać w innych częściach miasta, czy ktoś czegoś dzisiaj nie zauważył. Dwa przypadki już budzą podejrzenia, lepiej będzie dowiedzieć się, czy nie było ich więcej.

Znowu spiorunowałem ją wzrokiem.

– Nie jesteś dziennikarką śledczą – powiedziałem po raz któryś podczas tej dziwnej znajomości. – Ani samą śledczą. Nie masz uprawnień, poza tym…

– Poza tym ludzie już mają mnie za chłodną dziwaczkę, gorzej mnie nie odbiorą, detektywie Ji – odparła mi twardo, także mierząc mnie wzrokiem. – A niektórzy z nich jakoś bardziej otwierają się na innego człowieka niż na policjanta, nie uważa pan?

Tak to właśnie wyglądało: przychodziła lub dzwoniła co jakiś czas z kolejnym złapanym przestępcą lub z informacją o napaści, włamaniu, et cetera, po czym oferowała, że się rozejrzy, bo może na ulicach dzieje się coś więcej. Nie miałem żadnej siły przebicia, nie słuchała, kiedy nakazywałem jej zachowywać się jak zwykły obywatel i jedynie czekać na jakiś kontakt z naszej strony.

Nie, to było całkowicie sprzeczne z jej naturą. Pojawiała się znienacka z informacjami – czasami zapisanymi językiem, który nie przypominał żadnego, jaki mógłbym kiedykolwiek poznać – i chęciami do badania tajemnic, choć ryzyko mogło być śmiertelne. 

– Wiesz dobrze, do czego to doprowadzi – przypomniałem jej, nie wchodząc za bardzo w szczegóły.

A ona i tak zrozumiałam.

– Wiem, ale nie jest pan w stanie mnie powstrzymać – odparła, po czym zaczęła chować swoje rzeczy do torby. – Mogę już podpisać przesłuchanie czy chcą panowie dowiedzieć ode mnie jeszcze czegoś?

Wymieniłem spojrzenie z kolegą, ale jemu też nie przychodziła do głowy żadna kwestia godna poruszenia w tej chwili. Vivianne przeniosła spojrzenie ze mnie na niego i z powrotem, po czym wyciągnęła z kieszeni sukienki długopis. To był nieomylny znak, by podsunąć jej zapisany kawałek papieru. Szybko znalazł się na niej jej podpis, także już znajomy, a ona zarzuciła pasek torby na ramię i podniosła się z miejsca.

– Nie zabieram panom więcej czasu, spokojniejszego dnia, do widzenia.

Ten dzień nie był dla mnie ani trochę spokojny, nie zanosiło się również na żadną zmianę. 

Poszedłem za nią, by ją odprowadzić, co skwitowała kolejnym posłanym mi długim spojrzeniem.

– Panno Mun – zatrzymałem ją jeszcze, zanim wyszła na dobre na zewnątrz.

– Tak?

Nie do końca wiedziałem, co jeszcze chciałbym jej powiedzieć. Szukając jakiegokolwiek tematu, spuściłem wzrok na podłogę i kolejny raz przekonałem się, że jeżeli ta kobieta rzucała jakiś cień, to w jego obrębie znajdowało się wówczas coś podobnego do efektu halo. 

– Jeżeli… – zacząłem powoli. – Jeżeli naprawdę zamierza pani wyruszyć na miasto i wypytywać o podejrzanych mężczyzn z dziwnym tatuażem, którzy pojawili się gdzieś w okolicy, to proszę na siebie uważać. I zadzwonić do mnie, gdyby coś się pani przydarzyło.

Używałem zwrotu grzecznościowego, choć wcześniej strofowałem ją w zupełnie innym tonie, nie zwróciła na to większej uwagi. Na jej twarzy nie drgnął żaden mięsień.

– Oczywiście, a wizytówkę od pana mam zawsze przy sobie. Do widzenia, detektywie Ji.

– Do zobaczenia, panno Mun.

Odwróciła się i odeszła, by wyjść na świat, który krył w sobie tyle niespodziewanych zdarzeń i zła, a ja nie potrafiłem uwolnić się od uczucia niepokoju.

Vivianne Mun może zdawała się innym dziwaczką – z czego, jak sama dała do zrozumienia, zdaje sobie doskonale sprawę – ale mnie przypominała kogoś, kogo znałem dawno temu, kiedy sam byłem dzieckiem. Kogoś, kto też wymykał się nieco normom, jakie ludzie próbowali nadać innym osobom, kogoś, kto nie miał oporów pchać się w niebezpieczeństwo. Kogoś, komu też towarzyszyło podobne halo, kiedy spojrzało się na cień.

Kogoś, kto był całkowicie martwy, kiedy widziałem tę osobę po raz ostatni.

Mój niepokój brał się z przeczucia, że tę kobietę może spotkać podobny los, jeżeli za bardzo podąży za swoim nazwiskiem i otworzy zdecydowanie za dużo drzwi, przez które przejdzie tam, gdzie nie jest mile widziana. 


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz