Apel wojskowy:

Nowy temat (czas do 29.03): Lepiej mieć wroga, od którego dostaniesz w twarz, niż przyjaciela, który wbije ci nóż w plecy. Klucze: omen, dwuznaczny, elementarnie, wywoływać

Namierz cel:

niedziela, 4 października 2026

[219] coś ty takiego narobił? ~ Miachar

 Nim się spostrzegłam, rozległ się wystrzał, a ja instynktownie skuliłam się i zasłoniłam uszy dłońmi, niemalże pewna, że aż zadzwoniły mi zęby.

A przecież to miało być zwykłe popołudnie ze zwykłą przechadzką niewielkim zagajnikiem w pobliżu starego poligonu.

Jak widać, niewiele z tego wyszło.

– Czy ktoś tu na głowę upadł?! – wydarłam się w przestrzeń z pełną świadomością, że ktoś mi zaraz odpowie, bo takie czubki tu krążyły w okolicy, co to zawsze chętne były do realizacji głupich pomysłów niezobowiązującej pogawędki. – Albo nie zdążył upaść i dlatego wystrzelił?

Ptaki, wystraszone równie co ja tym nagłym hałasem, poderwały się do lotu i skrzeczały też coś między sobą, przez co nieco zagłuszyły moje własne krzyki, ale gdzieś i tak dało się słyszeć kroki biegnącej osoby. Odwróciłam się w stronę, z której, jak mi się wydawało, dobiegały, i skupiłam wzrok, byle tylko wypatrzeć kogoś spomiędzy drzew.

Nie spodziewałam się nikogo znajomego, choć z drugiej strony ta trasa była dość znana i uczęszczana przez ludzi w podobnym do mnie wieku. Dawniej to było jedno z najlepszych miejsc do zabaw, bo niedalekie od zabudowań – jednorodzinny dom moich dziadków stał niedaleko, a ja spędzałam u nich z reguły większość weekendów, będąc uczennicą podstawówki – a przy tym dość zakryte, gdzie nie jeździły samochody, nawet nie było zbyt wielu rowerzystów. Dzieciaki z najbliższej okolicy urządzały tu sobie wyścigi, zimą nawet próbowały ciągnąć się nawzajem na sankach, choć wśród śniegu bywało to dość ciężkie dla kilkulatków. Obecnie spotykałam tu najczęściej swoich dawnych znajomych, niewiele osób z młodszego pokolenia, za to sporo tych, których życie na pewnym etapie zniosło w niezbyt ciekawe rejony, tych, którzy przez używki mieli zniszczone ciała i psychikę.

Właśnie kogoś takiego bym tu oczekiwała, kto wyjdzie i powie mi, że to on strzelał, i zaśmieje się przy tym dość gorzko. Skinęłabym mu wtedy głową, zapytała, czy czegoś sobie nie zrobił, czy może nie skrzywdził kogoś innego, po czym kontynuowałabym swój spacer. Oczekiwanie, aż ta osoba się objawi, nieco mnie niepokoiło, jak też ta cisza i spokój, jakie nadeszły nad zagajnikiem.

To było bardzo dziwne.

Myślałam, że wystrzał zdoła wystraszyć kogoś jeszcze  przecież słyszałam przez moment czyjeś kroki, na litość wszelaką  nie tylko ptaki, ale też inną zwierzynę, że zrobi się jakiś mały chaos, usłyszę krzyki innych ludzi. Czegoś takiego nie było, co więcej nawet wszelkie ptactwo przestało się odzywać, jakby po odlocie tamtych wystraszonych między gałęziami nie było już żadnego innego osobnika.

Wzdrygnęłam się i nieświadomie postawiłam kolejny krok na suchej gałązce, która pękła z trzaskiem pod moim ciężarem. To sprawiło, że aż podskoczyłam w miejscu, a serce podeszło mi do gardła.

– Może lepiej będzie wracać – mruknęłam do siebie i już się odwracałam, by wrócić tą samą ścieżką, kiedy dostrzegłam w polu widzenia innego człowieka.

Zamarłam, on też przystanął na mój widok, jakby nie do końca wiedział, co się dzieje. Nie wyglądał na oszołomionego czy rannego, kiedy jeszcze szedł, to prosto i pewnym krokiem, jakby też wybrał się po prostu na przechadzkę. Przyjrzałam mu się uważniej i rozpoznałam w nich swojego starego kumpla – kiedy widzieliśmy się ostatnim razem, nie miał aż tak długich włosów, to dlatego nie rozpoznałam go od razu. 

Uniosłam rękę, by mu pomachać, krzyknęłam nawet:

– Cześć! – ale zdawał się mnie jeszcze w pełni nie dostrzegać.

Podeszłam więc bliżej, by finalnie zatrzymać się na jakieś trzy kroki przed nim. Z tej odległości mogłam stwierdzić, że jest chudszy i wyraźnie bledszy od czasu, kiedy to widzieliśmy się ostatnim razem. Ta druga zmiana mogła wynikać z tego, że jak ja słyszał tamten wystrzał i nie był pewien, czy to tylko wynik jakieś dziwnej zabawy – wśród współczesnej młodzieży wiele dziwnych pomysłów stawało się viralami i challenge’ami, za którymi szły tłumy chcąc pokazać, jakie to są głupio odważne – czy jednak coś poważnego wydarzyło się gdzieś niedaleko nas.

– Wszystko w porządku? – zapytałam go, ale nie patrzył w moją stronę, uciekał wzrokiem, do tego oddychał jakoś tak szybko, jakby nagle obleciał go strach.

Jeszcze raz zamachałam mu dłonią tuż przed twarzą, ale to także w żaden sposób nie przywołało go do teraźniejszości i tej sytuacji, w której oboje się obecnie znajdowaliśmy. Wychodziło na to, że mogłam próbować zwrócić na siebie jego uwagę, ale to nic nie da, mężczyzna będzie przebywał myślami zupełnie gdzieś indziej. 

– Hej, co jest? – zapytałam jeszcze raz, czując, że i mnie dopada niepokój, a las przestaje być tak przyjaznym otoczeniem, za jakie je miałam jeszcze w chwili, kiedy wchodziłam do zagajnika tego popołudnia. – Powiedz coś, proszę.

To mogło brzmieć nieco żałośnie z mojej strony, ale takie zachowanie kolegi w ogóle nie pasowało do tego, jaki był na co dzień, jakim go znałam i pamiętałam z czasów, kiedy bywałam w tej okolicy naprawdę często.

W swojej desperacji chwyciłam go za ramiona – starałam się zrobić to tak, by poczuł mój uścisk – i wręcz nim potrząsnęłam. Choć był ode mnie o głowę wyższy i nadal wyraźnie cięższy, to działanie to wyglądało, jakbym w ten sposób potraktowała jakieś nieposłuszne dziecko. Po prostu pozwolił mi na to, bym wprawiła jego ciało w ten dziwny taniec w przód i w tył, wydawało mi się, że nawet to go nie otrzeźwiło.

Sięgnęłam więc po ostatni pomysł, jaki przyszedł mi w tych okolicznościach do głowy, i po prostu zdzieliłam go z otwartej dłoni w twarz. Zatoczył się w tył, prawie upadł na leśną ścieżkę, po raz pierwszy w pełni świadomie skierował na mnie swój wzrok.

– Co się dzieje, do diaska!? – wykrzyknęłam swoje pytanie, mając dość tego, że nie mam pojęcia, jak się sprawy mają, co się wydarzyło, dlaczego panuje taka cisza, a mężczyzna przede mną zachowuje się prawie tak, jakby postradał zmysły.

– Me… – spróbował wymówić moje imię, ale poległ już na pierwszej sylabie. – Ja… ja go zabiłem?

– Niby kogo, kiedy i gdzie? – wypytałam, jakby to miało cokolwiek dać.

– Tam, za tą gęstwiną, z której tu przyszedłem. Ja… ja… ja go zabiłem – powtórzył, a to niczego nie zdołało mi rozjaśnić. 

Tyle że nie czułam się na tyle pewnie, by podążyć drogą, którą tu przyszedł, by na własne oczy przekonać się, czy mówi mi prawdę.

– Kogo takiego?

– Jego. Tego, który cię gnębił.

Te słowa zmroziły mi krew w żyłach.

Już prawie zapomniałam, że dawniej, kiedy jeszcze jako uczennica przyjeżdżałam tu do dziadków, był wśród moich rówieśników ktoś, kto wziął sobie mnie na swój celownik, a za misję swojego życia uznał utrudnianie mi wszystkiego, co tylko się dało. Kto za punkt honoru przyjął sobie, że pokaże mi, gdzie moje miejsce biednego dziecka niemającego sposobności jechać na wakacje za granicę, tylko do dziadków do miejscowości, której bliżej zapomnienia niż cienia szansy na rozwój.

Mój mózg chciał mnie chronić przed tym, co mogło mnie porządnie zranić, wywołać olbrzymią traumę, zepchnął więc świadomość istnienia tej osoby na sam skraj, bym z upływem czasu nie myślała o niej za wiele, aż w dorosłym życiu w ogóle nie za wiele pamiętałam o naszej wspólnej przeszłości.

Tyle że kumpel podchodził do tego, jak widać, zupełnie inaczej niż ja. Ale żeby zabił? To przecież…

Przecież jego twarz wyrażała tak wielki strach i powagę, że mój niepokój stał się strachem, który zatrzymał mnie w miejscu, przyszpilił do leśnego runa i sprawił, że całe moje ciało okryło się chłodem.

Patrzyłam na mężczyznę i ledwie co udało mi się go zapytać:

– Coś ty takiego narobił?


1 komentarz:

  1. Nooo. Z grubej rury strzelasz. Najpierw myślałam, że coś paranormalnego przeczytam, że on albo ona będzie duchem, a tu jeszcze coś innego! Szkoda, że nie zajrzeliśmy za gęstwinę! :D
    Trochę kontekstu mi zabrakło, bo mamy, że dawno się nie widzieli, czy dręczenie bohaterki to noe taka świeża sprawa, więc czy to był motyw, czy było coś jeszcze? Czy bohaterka mieszka w pobliżu, czy wróciła w dawne strony? No aż się prosi, żeby rozbudować! ;)

    OdpowiedzUsuń